Ma dernière histoire <3

Chers gens,

Dit zal mijn laatste blog zijn, hier in Parijs geschreven. 313 dagen zijn er voorbij gegaan. Wat is er allemaal gebeurd het afgelopen jaar? Wat is er veranderd, ben ik veranderd? Een laatste terugblik op dit jaar om te vertellen wat ik hier zoal heb meegemaakt.

September 2011
Deze maand en de twee maanden die hierop volgden zijn de heftigste drie maanden van mijn avontuur in Parijs geweest. Zo zonder zorgen, heimwee en angst voor het onbekende begon ik mijn reis. Gelijk vanaf dag één leek het alsof ik in een andere wereld was beland, de mensen die tegen me praatten snapte ik niet, de Franse gewoontes waren anders en ik had vooral veel moeite met de manier waarop er werd omgegaan met de mensen die geen vloeiend Frans spraken. Ik voelde me een allochtoon, een niet geaccepteerde inwoner van Frankrijk die niet serieus werd genomen door het gebrek aan kennis van de Franse taal. Daar moet meteen verandering in komen dacht ik zo. Gelukkig heb ik de 3^e dag van mijn verblijf in Parijs al een hele groep Nederlandse au pairs ontmoet die allemaal in hetzelfde ‘schuitje'zaten. Geen van de meisjes sprak al vloeiend Frans, op Puck na, want die was er al een half jaar eerder. Dat al deze meisjes ook de taal vrijwel helemaal moesten leren en ook allemaal hun veilige ‘thuisbasis' hadden verlaten gaf me een gerust gevoel en hierdoor konden we op sommige momenten heel goed met elkaar over de au pair problemen praten, want we hadden er allemaal wel eens geen zin meer in.

Oktober 2011
Begin oktober begon ik Franse lessen te volgen aan ‘Institut Paris Langue'. Op school ontmoette ik andere au pairs, we hadden een klein, maar gezellig klasje. Samen met Lisa Straube (Duits), Karina Luna, Daniela Bakero, Cristina Espinoza Tapia en Monica Sanchez Lara (Mexicaans) Heb ik drie hele gezellige maanden aan het ‘Institut' gehad. In deze eerste maanden hebben de andere Nederlandse au pairs en ik de meeste culturele dingen maar gelijk gedaan, zodat we dat in ieder geval hadden gehad. Ik was al een paar keer eerder naar Parijs geweest, maar er waren ook meisjes bij voor wie het de eerste keer was. Dus de Eiffeltoren, het Louvre, Hotel de Ville, de Notre Dame, Tour Montparnasse, de Arc de Triomph en ga zo nog maar even door, we hebben het allemaal gezien! Na dit gehad te hebben, zijn we begonnen aan het verkennen van Parijs door de ogen van échte Parisiennes, want dat wilden we allemaal stiekem ook wel een beetje worden. We gingen café's zoeken, club's en ander vermaak voor de avond. Steeds meer leuke ‘toeristenloze' plekken werden ontdekt. En we voelden ons op en top Frans. Het feit dat iedereen in de café's ons stug in het Engels bleef aanspreken namen we dan vaak maar voor lief. Maar na een tijdje begon dat heel irritant te worden en praatten wij stug in het Frans terug. Achteraf gezien was het juist heel positief, want legden de Fransen uit, zij vonden het beschamend dat ze alleen maar frans konden spreken en wilde op deze manier graag hun Engels verbeteren. Wij zagen het in die tijd alleen als een afwijzing, maar dat sloeg nergens op achteraf gezien.


November 2011
In deze maand ging het allemaal steeds beter, ons Frans werd beter, de heimwee naar huis werd minder en we voelden ons al helemaal ingeburgerd. Hier ging ik met Puck, Ellen en Renske mijn goede au pair vriendinnen, naar Touques, Normandië. Het was één groot feest, voor het eerst in ruim twee maanden reden we met het schattige cabriootje van Puck Parijs uit. Wat een verademing was dat. We zagen eindelijk iets anders dan uitlaatgassen, auto's auto's en meer auto's &bussen, overal mensen, drukte, toeristen, het geflits van camera's rondom de hotspots van Parijs. Het was fantastisch. Alles wat er was waren de meeuwen, de zee, de rustige inwoners van touques, deauville en trouville en wij.


December 2011
Dit was ook een bijzondere maand, in deze maand ging ik voor het eerst na bijna vier maanden even naar huis. Het was zó fijn om iedereen weer te zien. In deze maand ben ik ook met Renske en Puck naar Disneyland geweest, dat was heel erg leuk. We hebben geschaatst op de Eiffeltoren wat ook echt een leuke ervaring was. Aan het einde van december, vlak voor Kerst, ging ik samen met Puck, Neeltje en Ellen naar Nederland. Helaas zat het au pair jaar er voor Puck alweer op, dus die kwam niet meer terug naar Parijs.


Januari 2012
Ik ben eindelijk écht van mijn heimwee af. Het heeft zo'n drie maanden geduurd, maar na de kerstvakantie voelde ik me helemaal thuis hier in Parijs. In deze maand is er veel geschaatst, hebben we Chinees Nieuwjaar gevierd en hebben we ons gewaagd aan de Franse winteruitverkoop! Om 07:00 uur stond ik samen met Renske voor de ingang van Galeries La Fayette.


Februari en Maart 2012
Met de au pairs naar Versailles geweest, dit keer was ons doel: Le petit trianon. Het stulpje van Marie-Antoinette vanbinnen bekijken. Eerlijk gezegd vond ik haar huis stukken mooier en meer op een leefbare ruimte lijken dan het ordinaire, kitscherige, massale blok goud dat het château de Versailles heet. 25 februari ben ik met de trein voor de 2^e keer naar Nederland vertrokken. Dit keer om mijn verjaardag te vieren. Het was héél erg leuk om (bijna) iedereen weer te zien. Sommige au pairs wilden hun verjaardag graag in Parijs vieren, maar het leek me juist zo leuk om iedereen na zo'n lange tijd weer bij elkaar te zien en waar kan dat beter dan op een verjaardag. Ook vond ik het super dat Puck en Renske, vriendinnen die ik hier in Parijs heb ontmoet, ook op mijn verjaardag waren. Zo had ik ook nog een beetje Parijs op die dag. Samen met Renske ben ik toen weer met de Thalys naar Parijs gereisd. Na mijn terugkomst heb ik het ook nog twee keer in Parijs gevierd, dat was heel erg leuk, mijn au pair vriendinnetjes en ik hadden afgesproken in een café en toen ik daar aankwam hadden ze de boel versierd en er waren kaarsjes en cadeautjes, dus dat was een leuke verrassing. In de maand maart was het heerlijk weer, we hebben veel gepicknickt die tijd. Achteraf heb ik het idee dat we daar onze zomer al hebben gehad, want verder het jaar in werd het weer flut weer. Aan het eind van maart was Renske jarig, dat hebben we natuurlijk ook uitgebreid gevierd. We zijn toen naar Mix Club Montparnasse geweest, een hele leuke club waar elke donderdag studenten van over de hele wereld uitgaan die allemaal in Parijs studeren aan de Erasmus universiteit.


April 2012
Deze maand stond in Frankrijk in het teken van de verkiezingen. Werd het François Hollande, of toch nog een keer Nicolas Sarkozy, deze laatste wordt hier ‘Sarko' genoemd, of gaat Frankrijk voor rechts en kiezen ze Marie Le Pen. Ik vond het heel bijzonder om te zien hoe betrokken iedereen zich voelt tijdens de verkiezingen. Soms zag je mensen op straat die hun politieke voorbeeld zowat aan het vereren waren. Fanclubs zijn er, optochten, Speeches en plein air. Alles deden deze kandidaten er aan om bij hun kiezers in de smaak te vallen. En dat werd natuurlijk gedaan ten koste van de andere kandidaten. Ze werden vernederd, uitgelachen en onderuit gehaald tijdens deze speeches. Ik ben samen met vriendinnen naar de speech en plein air van Nicolas Sarkozy geweest. Wij en meer dan 100.000 andere mensen stonden te luisteren naar wat hij te zeggen had op place de la concorde. Zo iets groots had ik nog nooit eerder gezien. Ik vond het zó ongelooflijk hoe al deze ‘rive gauche' (mijn kant van de Seine, het oude geld van Parijs) mensen hun bekaktheid en ingetogenheid even lieten voor wat het was en stonden te schreeuwen als een stel gekken. Alles voor hún Sarkozy. Zijn vrienden en familie kwamen ook nog even aan het woord om te vertellen hoe ge-wel-dig hij wel niet was. Het had niets meer te maken met politiek deze bijeenkomst, toen ik dat inzag ben ik dan ook maar weg gegaan. Zó grappig vond ik het dan wel weer toen ‘le moment suprème' daar was en François Hollande werd verkozen tot President. Mijn gastfamilie kon wel janken, de dag van de ceremonie presidentiele, 8 mei, had ik het er over met de oma en het bleek een gevoellig onderwerp voor haar te zijn. Ik zei 'Hollande zal toch ook wel zijn voordelen hebben voor de rechtse Fransen?' Maar de oma zei 'Je m'en fiche!' Het kon haar niets schelen wat deze connard te zeggen had, het was en bleef een linkse rakker volgens haar. Ik kon er wel om lachen. Later die dag, terwijl ik met de oma door de straten van Parijs liep, kwamen we toevallig langs l'Elysee en héél toevallig precies op dat moment vond de presidentiële ceremonie plaats, en zagen we Sarkozy met 't hoofd naar beneden buigend, weggereden worden en gaven zijn ‘fans' hem een laatste applaus.

Verder kwam mijn (au pair) vriendin Puck ook nog gezellig een weekend logeren in april, dat was heel gezellig. Toen zijn we nog met z'n drieën, Renske, Puck en ik de Arc de Triomph op geklommen, want dat hadden we het hele jaar nog niet gedaan.

Donderdag 26 april ging ik met de trein naar Brugge, de 3e en laatste keer naar Nederland voordat ik definitief terug zou komen. Papa en mama stonden daar op een camping en ik kwam 3 dagen gezellig langs. Zaterdagavond ging ik met de trein richting Arnhem om de verjaardag van Suus te vieren en de dagen erna Koninginnenacht en dag. 1 Mei ging ik weer terug emt de trein naar Parijs.

Mei 2012
In mei hebben we Ellens verjaardag gevierd, Ellen is een goeie vriendin van mij geworden hier in Parijs, net als nog wat andere meisjes hier en ik ben er zeker van dat we elkaar ook in Nederland nog veel gaan zien. We zijn naar parc de Sceaux geweest, een héél mooi park in het zuiden van Parijs. Een beetje zoals de tuin van Versailles, maar dan iets kleiner en minder overdreven. Het was die dag heel mooi weer dus daar hebben we lekker liggen zonnen en rondgewandeld. Ook ben ik met Renske en Nina naar een hele leuke club, genaamd: Bizz'Art Club geweest. Wij haalden duidelijk de gemiddelde leeftijd naar beneden toen we binnenkwamen, maar het verschil met deze club in vergelijking met de anderen was dat iedereen hier kwam om te dansen. Niemand in de club werd lastiggevallen, er hing een hele gezellige sfeer en de muziek was top! Ik had ook nog een stille wens, om op de draaimolen van Montmartre te gaan, dus daar ben ik in april samen met Dionne op gegaan! En leuk dat het was, ik kan me nog vaag herinneren dat ik vroeger ook altijd op alle draaimolens wilde op vakantie.

Juni 2012
Sinds deze maand heb ik eindelijk een FIETS! Hoera, een abonnement op de vélib Paris. Dat is een OV-fiets. Ik maak er wekelijks veel gebruik van. Was helemaal vergeten hoe fijn het is om een fiets te hebben. Als je de laatste metro mist, of de bus rijdt net voor je neus weg, pak je gewoon ergens zo'n fiets en probleem opgelost! Renske heeft ook zo'n abonnement en we hebben samen al veel van Parijs gezien tijdens onze fietstochten. De Europese Kampioenschappen voetbal waren ook deze maand! Samen met vriendinnen hebben we opgezocht waar de Nederlands-Franse inwoners van Parijs de wedstrijd gingen kijken. In Corcorans Irish Pub in Montmartre. We hadden genoeg voorbereiding getroffen, oranje shirtjes, jurkjes, hoeden, kettingen, schmink, overal hadden we aan gedacht! In de bus en metro werden we raar aangekeken, maar dat maakte het alleen nog maar grappiger. Sommige Fransen zeiden, hebben jullie Franse vlaggetjes op jullie wangen geschminkt? Frankrijk speelt toch pas maandag? 'Neeee domme koe!' (dachten we dan, we brachten het iets subtieler) Dit is de Nederlandse vlag! 'ooooh' zeiden ze dan. Helaas gingen we na elke wedstrijd enigszins teleurgesteld naar huis, want Nederland was nogal ‘nuls'... Maar in de Corcorans hing zo'n gezellige sfeer en er waren écht bijna alleen maar Nederlanders te vinden in het café. Na weer een van onze verloren wedstrijden draaiden ze het nummer ‘Always look on the bride side of life' en dan konden we er met z'n allen weer om lachen en werd er vrolijk verder gegaan met bier drinken! Uit een andere kroeg had ik een paar maanden terug leuke gratis ansichtkaarten meegenomen met halve gezichten erop. In juni ben ik samen met Renske op een verveelde dag een tour door Parijs gaan maken en hebben we rare foto's gemaakt met de kaarten. De foto's zal ik onder dit deel van het verhaal plakken. Na zoveel maanden zijn er hechte vriendschappen ontstaan met de andere au pairs. Eva en Katinka, twee au pairs die al weer naar Nederland vertrokken waren, kwamen voor een week terug en toen hebben we allemaal een gedicht voor iemand geschreven en die op onze reünie/afscheidsavond aan elkaar voorgelezen. Het afscheid komt steeds dichterbij, maar gelukkig gaan de andere au pairs ook terug naar Nederland, dus het wordt geen probleem om elkaar straks in Nederland weer gezellig op te zoeken. 21 Juni, de langste dag van het jaar, het begin van de zomer. ‘Fete de la Musique'. Samen met vriendinnen en vrienden van, gingen we naar Montmartre om dit leuke nachtfeest te vieren. Overal op straat stonden bandjes muziek te maken, rock, reggae, jazz, noem het maar op en het stond wel ergens. Een hele gezellige avond hebben we toen gehad. De laatste dagen van deze maand was ik samen met mijn Franse gastfamilie in Caen, Normandië, voor het huwelijk, Let op: Van de zus van Florence, daar de Ex-man van, daar de zus van en daar de zoon van! Haha, Die zoon ging dus trouwen en ik mocht mee als ik dat wilde, om een Frans huwelijk mee te maken. Het was heel leuk om een keer bij te zijn geweest. Verder kende ik er eigenlijk niemand, dat was een beetje ongemakkelijk soms, maar toch hartstikke leuk.






Juli 2012
De laatste maand van mijn verblijf in Parijs. Het afgelopen jaar zijn we echt héél erg vaak naar de bioscoop geweest. Dit deden we omdat het gezellig was, maar ook omdat het heel goed was voor ons Frans. Sommige films waren in het Engels, maar dan hadden ze altijd Franse ondertiteling dus op die manier zag je de Franse spreektaal, hoe de Franse mensen van nú praten. Begin juli ben ik met Renske naar de film ‘Starbuck' geweest. Een hilarische film die zich afspeelt in Québec, het Franstalige gedeelte van Canada. Het gaat over een man die op zijn 20^e naar de spermabank gaat om op die manier geld te verdienen. Jaren later wordt hij geconfronteerd met de 530 kinderen die er zijn geboren m.b.v. zijn zaad. Het is een hele mooie en grappige film, waarin gepraat wordt met een bizar accent. Zeker een aanrader. De afgelopen dagen heb ik zóveel gedaan, ik heb het idee dat ik van elke minuut van de dag moet profiteren, behalve dan vandaag, want ik ben al zo'n beetje de hele ochtend en middag bezig met het schrijven van deze laatste blog à Paris. Het afgelopen weekend heb ik al afscheid genomen van twee vriendinnen. Josan (Zutphen) en Moon (Eindhoven), ook twee au pairs die ik hier in Parijs heb leren kennen. Daarna ben ik met mijn Mexicaanse vriendinnen en hun vrienden uiteten geweest in een Mexicaans restaurant, wat heel gezellig was. Wat ik nog niet heb verteld in mijn blogs, is dat ik hier 5 à 6 maanden geleden een leuke Braziliaanse jongen heb ontmoet. Fernando heet hij. We hebben nu een relatie, hij blijft nog vier maanden in Parijs, om stage te lopen bij Shell. Na deze vier maanden hoop ik natuurlijk dat hij wordt aangenomen bij de marketingafdeling van Shell in Rotterdam, zodat we elkaar vaak kunnen zien. Ik was aan het begin van dit jaar degene die het hardste riep dat het niet slim zou zijn om een relatie aan te gaan met iemand in het buitenland, maar ja, je hebt nou eenmaal niet voor het kiezen op wie je verliefd wordt. Als alles zo goed gaat als het nu gaat hoop ik dat ik hem ergens de komende maanden aan jullie voor kan stellen. Voor nu zal ik even een foto van ons onder dit verhaaltje plakken. Goed, om deze jaarsamenvatting af te sluiten, ik vond het een geweldig jaar, met zijn up's en down's, maar ‘comme même' een geweldig jaar.


Soms denk ik wel eens, wat zou ik ongelooflijk veel gemist hebben als ik niet was gestopt met mijn opleiding, of als ik besloten had om gewoon veilig in Nederland te gaan werken. Het is eigenlijk dankzij mama dat ik heb besloten om als au pair in Parijs te gaan werken, dus mama, heel erg bedankt, dit jaar is de mooiste herinnering die ik tot nu toe in mij leven heb mogen krijgen. In deze samenvatting staat láng niet alles wat ik samen met mijn vriendinnen heb meegemaakt hoor, maar de rest van de verhalen komen in Nederland wel. Verder wil ik iedereen die dit jaar zo benieuwd was hoe het met me ging, en iedereen die op welke manier dan ook iets voor me betekend heeft dit jaar, heel erg bedanken. Het was een pittig jaar, maar een jaar om nooit te vergeten. Merci à tous.

Gros Bisou, Hannah

Mijn laatste blog in Parijs is in aantocht!

Over een paar dagen zal ik alweer mijn laatste blog posten, vanuit Parijs.
De tijd vliegt! Nog 10 dagen en dan ben ik weer in Nederland..

Bisou

En het is weer een mooie dag!

Vandaag, de eerste officiele mooi-weer-dag gehad, geen wolkje aan de lucht, iedereen ging voor het eerst zonder jas naar buiten en de de sfeer werd er op straat gelijk een stuk gezelliger door.

Maar, vanochtend ben ik eerst met Eva naar het Shoah Memorial geweest in le Marais. Ik was heel blij die ochtend, maar vanaf het moment dat ik door de veiligheidspoortjes ging hing er hele nare sfeer om me heen, ik ik ging er sowieso niet naartoe om iets leuks te doen, maar de dood van al de joodse mensen uit Parijs (velodrome) was haast voelbaar. Dus na die 'veiligheids-sluis' kwam je binnen op een soort binnenplaatsje met hele hoge witte muren waar alle frans-joodse mensen die overleden zijn tijdens do WOII opstaan. Het idee dat het me misschien meer dan een dag zou kosten om al deze namen te lezen maakte de indruk die het toen al op me had gemaakt nog groter. Binnen waren allerlei verhalen over overlevenden en vrienden van deze mensen te zien. Er was ook een expositie gemaakt over Joodse atleten die deelnamen aan de Olympische Spelen vanuit de hele wereld die tijdens de WOII zijn afgevoerd, overleden of het hebben overleefd. Sommigen van hen hebben zelfs na hun tijd in het concentratiekamp hun sportcarrière weer opgepakt en nog veel prijzen gewonnen, heel bijzonder vond ik dat. Het was dus de moeite waard om een keer naartoe te zijn geweest.

Na de Shoah Memorial ben ik met Eva naar 'La Caféothèque' geweest, een leuke koffiezaak waar we af en toe heen gaan. Daarna zijn we écht gaan genieten van het mooie weer aan de Seine, onder het genot van de zon en een baguette!

Bisou,

Hannah

Révision

Chèr Gens,

Inmiddels ben ik alweer bijna een maand in Paris. Het was heel leuk om iedereen hier weer te zien, toen ik in Arnhem was merkte ik zelfs dat ik op sommige momenten best graag weer terug naar Parijs zou willen, niet omdat ik het in Arnhem niet naar mijn zin had, maar ik merkte dat ik mijn nieuwe vriendinnen die ik in Parijs ontmoet heb toch ook wel miste. De eerste keer dat ik papa, mama en Simon hier zag was ik denk ik vijf weken in Frankrijk. Ik kon niet wachten om ze weer te zien en toen ze weer naar huis gingen was ik heel erg verdrietig, ik heb er wel een week om gehuild. Andere meisjes hadden zo'n last van heimwee dat ze besloten definitif naar Nederland te gaan. Wat mij telkens tegenhield als die gedachte door mijn hoofd ging, was: Ik doe het met een rede, ik wil frans leren. Als ik hier alleen was gekomen om als au pair te werken, was ik denk ik ook al teruggegaan. Nu ik hier alweer bijna vijf maanden woon en al zóveel Frans geleerd heb, is voortijdig terugkeren ook eigenlijk geen optie meer. Dat zou zo'n zonde zijn van alle tijd en moeite die ik er al heb besteed. Bovendien ben ik er dankzij dit 'gap-year' eindelijk over uit welke opleiding ik wil gaan doen. Waar ik aan het begin van dit tussenjaar nog zo mijn twijfels had, heb ik nu toch besloten om pedagogiek te gaan studeren.

Maar om terug te komen op het feit dat ik de vorige keer zo triest was toen papa, mama en Simon weer naar huis gingen (zonder mij); 2 Januari ben ik samen met mijn ouders weer naar Paris gegaan en hebben we nog één dag samen doorgebracht. Die dag erna namen we weer afscheid en ik was helemaal niet verdrietig toen ze weggingen, heus niet dat ik er blij mee was, maar het voelde gewoon goed. De dagen daarna heb ik er nog over nagedacht of ik er verdrietig om was, maar ik heb hier nu gewoon mijn eigen leven en papa en mama dat van hun in Arnhem. En tuurlijk horen zij wel thuis in mijn leven, net als mijn vrienden, mijn familie en iedereen die dit leest, maar als ik straks in een andere stad ga studeren zie ik ze ook niet meer elke dag, misschien zelfs niet eens elke week. Dus wat dat betreft is dit een goeie oefening. De andere aupair-meisjes zien het ook zo: We hebben nu een hele grote stap genomen door van ons gezellige huisje met familie en vrienden naar een ander land waar je;
- De taal moet leren spreken
- Niemand kent
- In een de Franse cultuur terecht komt, die nog best veel verschilt met de onze

En dan gaan we straks bijna allemaal in Nederland studeren en is de stap naar;
- Op kamers gaan
opeens veel kleiner. Alsof je weer een stap terugdoet, zo zie ik het. In de tijd dat ik weg ben, mama echt waar: ben ik een stuk verantwoordelijker geworden, het lampje is eindelijk ook bij mij gaan branden! Als ik alleen maar leuke dingen koop heb ik aan het eind geen geld meer voor eten en andere belangrijke zaken. En dat wist ik al heel lang natuurlijk, maar toepassen bleek wat moeilijker. .

Goed. Nu dus nog 6,5 maand en dan kom ik definitief naar Nederland, ga ik me voorbereiden op mijn nieuwe studie en daar voor de volle 100% mee bezig. 25 februari kom ik nog even naar huis t/m 5 maart, maar daarna weet ik niet zeker of ik tussentijds nog terugkom naar Nederland. Puck en Renske, twee van mijn aupair-vriendinnen komen ook gezellig op mijn verjaardag. Die valt in de periode dat ik terug ben, 2 maart. Jullie zijn van Harte uitgenodigd, weet nog niet of ik het vrijdag 2 maart of zaterdag 3 maart ga vieren, maar dat laat ik nog weten.

Dit was het weer voor deze blog. Als laatste nog even een mooi citaat (in 't Frans, van Einstein):

'La vie c'est comme la bicyclette,
il faut avancer pour ne pas perdre l'equilibre.'

Voor de leken onder ons:
Het leven is als een fiets, je moet vooruit blijven gaan om niet de balans kwijt te raken.

Beaucoup des bisous,

Hannah

Terugblik

Chèr Gens,

Het is nu bijna zover, eindelijk. Ik ga voor het eerst weer naar huis. Het was soms heel moeilijk, want veel van de andere au pairs zijn al eerder weer een keer naar huis gegaan, maar voor mij was dat niet mogelijk omdat de ouders bijna altijd werken, dus geen tijd hebben om op vrije dagen voor de kinderen te zorgen. Gelukkig waren er altijd wel een paar meisjes die ook niet naar huis gingen. Toen ik laatst Eva's blog las, een van de au pairs, zag ik opeens hoeveel we al hebben meegemaakt en hoe veel we eigenlijk al veranderd zijn. Toen ik aan dit avontuur begon heb ik er eigenlik geen seconde bij stil gestaan hoeveel verantwoordelijkheid dit met zich meedraagt en hoe dat ook je eigen levensstijl helemaal veranderd. Je gaat je of het nou je zaak is of niet toch stiekem een beetje bemoeien met de opvoeding, en dat is best raar want ik ben zelf nog maar 18 en van mij wordt in feite nu gevraagd of ik drie kinderen wil opvoeden, ook al zijn de ouders er wel in het weekend. Dat maakte me heel vaak heel onzeker, omdat ik geen idee had hoe je zoiets moet doen. Aan de andere kant was ik er heel trots op als de kinderen dan naar me luisterden, of als ik bijvoorbeeld had gezorgd voor een duidelijke verandering. Ik zal wat voorbeelden noemen. Josephine, het jongste meisje van net 4 jaar, had altijd een speentje, maar niet alleen in bed, ook terwijl ze praatte en terwijl we in de bus zaten, zelfs als ze op school was. Ik vond dat heel vreemd, want kinderen die naar de basisschool gaan horen geen speen in hun mond te hebben. Dus ik heb het er heel vaak met haar over gehad, dat speentjes voor kleine kinderen zijn en dat zij nu een groot meisje is. Het heeft me best veel moeite gekost, want telkens als ze naar me luisterde en niet haar tetine (speen) nam, bood haar moeder de speen weer aan, uit wanhoop als josephine huilde om iets heel anders.

Een ander voorbeeld waar ik heel trots op ben: Sinds anderhalve maand plast Josephine niet meer in haar bed 's nachts! Nu klinkt het net alsof ik haar trotse moeder ben, maar het gaf me zo'n trots gevoel dat dat dankzij mij was. Ze wilde nooit een luier om als ze ging slapen, en haar ouders deden die altijd stiekem om terwijl ze sliep. Ze liet met alles merken dat ze gewoon wilde leren om niet meer in haar bed te plassen, daaorm vond ik het zo zielig om haar een luir om te doen. Toen heb ik aan de ouders gevraagd of ik haar in plaats van dat, ook gewoon 's avonds mocht wakker maken om een plasje te doen. De ouders hadden daar eigenlijk geen zin in, maar als ik 't deed dan was het goed. Dus dat ging gelijk de eerste nacht goed! En de dagen daarna ook, maar toen was ik er een keer niet en hadden de ouders geen zin om het te doen, dus toen had ze in haar bed geplast. Maar je zag haar helemaal veranderen en ze was zo trots dat ze niet meer in bed plaste, dat we er mee door gingen, en nu plast ze zelfs niet meer in bed als we haar laten slapen.

Maargoed, nu genoeg gepraat over kinderen. Verder hebben we ook al zoveel leuke dingen gedaan met de andere au pairs, ik zal wat dingen noemen.

Te beginnen bij het laatste en misschien wel het leukste: Ik heb samen met Puck, Ellen, Renske, Marly (Zuid-Afrika) en Pia (Duitsland) te voet de Eiffeltoren beklommen en daarna hebben we geschaatst óp de Eiffeltoren. Het was echt zo bijzonder! En toen werd het donker dus stonden we in een knipperende Eiffeltoren, heel gaaf was het.

Ook spreken we graag 's avonds af, dan gaan we vaak naar le piano vache (5e arrondisement, naast het pantheon) of naar montmartre, daar kom ik heel graag, de sfeer is er fijn, de mensen zijn gezellig en niet zo gestrest als bijvoorbeeld in het 9e arrondisement, bij de opéra. daar werken allemaal serieuze zakenmensen die haas geen tijd hebben voor de gezelligheid die in montmartre te vinden is.



Ik heb laatst bij Gilbert Jeune (een soort pippo's, bruna, arends, action- combinatie) een kaart van parijs gekocht en daar ben ik nu alles waar ik kom, geweest ben en nog naartoe ga op aan het aankruisen. Bij de speciale plaatsen zet ik getallen neer en daar schrijf ik dan een stukje over met een foto erbij. Als ik terugkom zal ik jullie de kaart laten zien.

Laatst ben ik samen met Renske en Puck in Disneyland Paris geweest, het was echt super leuk! De laatste keer dat ik er was, ongeveer 10 jaar geleden, leek alles veel groter, dus dat was een beetje een desillusie, maar alsnog heel erg leuk! We zijn in alle achtbanen geweest, heb mijn grenzen weer verlegd! haha

Verder ben ik laatst met Puck, Wendy (inmiddels naar huis), Suzanna en Renske uiteten geweest in Chartier, een supergezellig restaurant waar de ober de bestellingen op 't tafelkleed schrijft. Maargoed, daar heb ik dus voor het slakken geproefd! Het smaakte raar maar niet perse vies.



Dit was het voor nu, ik zal voortaan proberen weer wat meer te bloggen.

Een gros bisou, en voor sommigen, tot snel!

X

Deauville

Coucou,

Het is weer tijd voor een nieuw verhaal, vorige week ben ik naar Touques geweest, samen met Renske, Puck en Ellen (Mijn aupair vriendinnetjes). In Touques staat het 2e huis van mijn Franse familie, het is een heel klein dorpje waar geen drol te beleven is, maar een kwartiertje met de auto en je bent in Deauville, het St. Tropez van Noord-Frankrijk :p Het is er allemaal heel erg duur en bekakt, maar gelukkig is er een heel mooi strand (daar kwamen we ook voor) en daar hebben we een deel van het weekend doorgebracht.

Vrijdag middag zijn we met het lieve cabriootje van Puck naar Normandië vertrokken, we hebben er ongeveer 3 uur over gedaan. De eerste avond gingen we boodschappen doen, uitgebreid koken en daarna films kijken. Het was heel gezellig!

Zaterdag zijn Ellen en ik in onze pyjama nog wat boodschappen gaan doen,

Daarna ging we naar het strand toe en het was heel mooi weer, het hele weekend eigenlijk. Het was zó fijn om daar over het strand te rennen en niets te horen behalve de zee en de vogels. Ellen en Puck zijn nog met blote voeten de zee in gelopen! 's Avonds hebben we weer een grote supermarkt opgezocht, allemaal lekkere dingen gekocht, en heel veel rosé (en sangria en desperados) maar uiteindelijk bijna alles weer terug naar parijs genomen omdat 't nog láng niet op was:p Die avond zijn we gezellig uiteten geweest en de volgende dag hadden renske en ik 'omdat Sinterklaas was aangekomen' onze schoenen gezet en er cadeautjes in gedaan en pepernoten, toen de sinterklaasmuziek aangezet en Ellen en Puck wakker gemaakt! Was heel grappig, ze hadden het niet van ons verwacht:p Daarna waren we nog steeds in de sinterklaas-mood en hebben we in Deauville vanuit de cabrio pepernoten gestrooid, de mensen keken allemaal heel raar maar dat maakte het alleen nog maar leuker voor ons!

Na een laatste dagje Deauville sur plage gingen we weer met de auto richting Parijs, waar we vervolgens bijna de hele terugreis in de file hebben gestaan, maar dat maakte niet uit want het was super gezellig. Het hele weekend was een succes, zeker voor herhaling vatbaar, alleen vind ik het heel jammer dat Puck ons gaat verlaten met kerst. Puck, Ellen en ik rijden met kerst met z'n drieën terug naar Nederland alleen Puck blijft daar, want zij heeft er al een klein jaartje au pair à Paris op zitten. Maar ik ga haar vast nog vaak zien, want ze woont heel dichtbij (in Doesburg) en komt ons vast nog wel een keer opzoeken hier in Paris!

Dat was het voor nu,
Gros Bisou

Museum Fragonard

Coucou!

Gisteren zijn we naar het parfum museum Fragonard geweest. Het was niet echt groot, maar wel leuk om een keer te zien. Ik ben jaren geleden een keer met papa, mama en simon naar de fabriek in Eze (Côte d'Azur) geweest. Dat was heel erg leuk. Samen met een paar van de au pairs hadden we afgesproken om in de meivakantie naar zuid-Frankrijk te gaan, en dan kunnen we misschien ook nog een keer naar de fabriek. Het museum zag er zo uit:

Daarna waren we nog eventje het dak van de grote La Fayette (soort Bijenkorf) op gegaan en daar had je wel een leuk uitzicht op Parijs, maar voor het grootste gedeelte keken we tegen de minder-mooie-achterkant van de Opéra aan.

Dat was het wel weer voor vandaag,

Bisou

la tour Montparnasse56

Hier ben ik zondag met Puck naartoe geweest, een heel hoog gebouw, op de Eiffeltoren na het hoogste punt van Parijs. Het gebouw heeft 56 verdiepingen en de lift gaat zo snel dat je binnen 20 seconden helemaal boven bent, niet normaal;p

Verder heb ik alles al in mijn andere verhaal verteld,

Bisou