Chèr Gens,

Inmiddels ben ik alweer bijna een maand in Paris. Het was heel leuk om iedereen hier weer te zien, toen ik in Arnhem was merkte ik zelfs dat ik op sommige momenten best graag weer terug naar Parijs zou willen, niet omdat ik het in Arnhem niet naar mijn zin had, maar ik merkte dat ik mijn nieuwe vriendinnen die ik in Parijs ontmoet heb toch ook wel miste. De eerste keer dat ik papa, mama en Simon hier zag was ik denk ik vijf weken in Frankrijk. Ik kon niet wachten om ze weer te zien en toen ze weer naar huis gingen was ik heel erg verdrietig, ik heb er wel een week om gehuild. Andere meisjes hadden zo'n last van heimwee dat ze besloten definitif naar Nederland te gaan. Wat mij telkens tegenhield als die gedachte door mijn hoofd ging, was: Ik doe het met een rede, ik wil frans leren. Als ik hier alleen was gekomen om als au pair te werken, was ik denk ik ook al teruggegaan. Nu ik hier alweer bijna vijf maanden woon en al zóveel Frans geleerd heb, is voortijdig terugkeren ook eigenlijk geen optie meer. Dat zou zo'n zonde zijn van alle tijd en moeite die ik er al heb besteed. Bovendien ben ik er dankzij dit 'gap-year' eindelijk over uit welke opleiding ik wil gaan doen. Waar ik aan het begin van dit tussenjaar nog zo mijn twijfels had, heb ik nu toch besloten om pedagogiek te gaan studeren.

Maar om terug te komen op het feit dat ik de vorige keer zo triest was toen papa, mama en Simon weer naar huis gingen (zonder mij); 2 Januari ben ik samen met mijn ouders weer naar Paris gegaan en hebben we nog één dag samen doorgebracht. Die dag erna namen we weer afscheid en ik was helemaal niet verdrietig toen ze weggingen, heus niet dat ik er blij mee was, maar het voelde gewoon goed. De dagen daarna heb ik er nog over nagedacht of ik er verdrietig om was, maar ik heb hier nu gewoon mijn eigen leven en papa en mama dat van hun in Arnhem. En tuurlijk horen zij wel thuis in mijn leven, net als mijn vrienden, mijn familie en iedereen die dit leest, maar als ik straks in een andere stad ga studeren zie ik ze ook niet meer elke dag, misschien zelfs niet eens elke week. Dus wat dat betreft is dit een goeie oefening. De andere aupair-meisjes zien het ook zo: We hebben nu een hele grote stap genomen door van ons gezellige huisje met familie en vrienden naar een ander land waar je;
- De taal moet leren spreken
- Niemand kent
- In een de Franse cultuur terecht komt, die nog best veel verschilt met de onze

En dan gaan we straks bijna allemaal in Nederland studeren en is de stap naar;
- Op kamers gaan
opeens veel kleiner. Alsof je weer een stap terugdoet, zo zie ik het. In de tijd dat ik weg ben, mama echt waar: ben ik een stuk verantwoordelijker geworden, het lampje is eindelijk ook bij mij gaan branden! Als ik alleen maar leuke dingen koop heb ik aan het eind geen geld meer voor eten en andere belangrijke zaken. En dat wist ik al heel lang natuurlijk, maar toepassen bleek wat moeilijker. .

Goed. Nu dus nog 6,5 maand en dan kom ik definitief naar Nederland, ga ik me voorbereiden op mijn nieuwe studie en daar voor de volle 100% mee bezig. 25 februari kom ik nog even naar huis t/m 5 maart, maar daarna weet ik niet zeker of ik tussentijds nog terugkom naar Nederland. Puck en Renske, twee van mijn aupair-vriendinnen komen ook gezellig op mijn verjaardag. Die valt in de periode dat ik terug ben, 2 maart. Jullie zijn van Harte uitgenodigd, weet nog niet of ik het vrijdag 2 maart of zaterdag 3 maart ga vieren, maar dat laat ik nog weten.

Dit was het weer voor deze blog. Als laatste nog even een mooi citaat (in 't Frans, van Einstein):

'La vie c'est comme la bicyclette,
il faut avancer pour ne pas perdre l'equilibre.'

Voor de leken onder ons:
Het leven is als een fiets, je moet vooruit blijven gaan om niet de balans kwijt te raken.

Beaucoup des bisous,

Hannah