Chèr Gens,

Het is nu bijna zover, eindelijk. Ik ga voor het eerst weer naar huis. Het was soms heel moeilijk, want veel van de andere au pairs zijn al eerder weer een keer naar huis gegaan, maar voor mij was dat niet mogelijk omdat de ouders bijna altijd werken, dus geen tijd hebben om op vrije dagen voor de kinderen te zorgen. Gelukkig waren er altijd wel een paar meisjes die ook niet naar huis gingen. Toen ik laatst Eva's blog las, een van de au pairs, zag ik opeens hoeveel we al hebben meegemaakt en hoe veel we eigenlijk al veranderd zijn. Toen ik aan dit avontuur begon heb ik er eigenlik geen seconde bij stil gestaan hoeveel verantwoordelijkheid dit met zich meedraagt en hoe dat ook je eigen levensstijl helemaal veranderd. Je gaat je of het nou je zaak is of niet toch stiekem een beetje bemoeien met de opvoeding, en dat is best raar want ik ben zelf nog maar 18 en van mij wordt in feite nu gevraagd of ik drie kinderen wil opvoeden, ook al zijn de ouders er wel in het weekend. Dat maakte me heel vaak heel onzeker, omdat ik geen idee had hoe je zoiets moet doen. Aan de andere kant was ik er heel trots op als de kinderen dan naar me luisterden, of als ik bijvoorbeeld had gezorgd voor een duidelijke verandering. Ik zal wat voorbeelden noemen. Josephine, het jongste meisje van net 4 jaar, had altijd een speentje, maar niet alleen in bed, ook terwijl ze praatte en terwijl we in de bus zaten, zelfs als ze op school was. Ik vond dat heel vreemd, want kinderen die naar de basisschool gaan horen geen speen in hun mond te hebben. Dus ik heb het er heel vaak met haar over gehad, dat speentjes voor kleine kinderen zijn en dat zij nu een groot meisje is. Het heeft me best veel moeite gekost, want telkens als ze naar me luisterde en niet haar tetine (speen) nam, bood haar moeder de speen weer aan, uit wanhoop als josephine huilde om iets heel anders.

Een ander voorbeeld waar ik heel trots op ben: Sinds anderhalve maand plast Josephine niet meer in haar bed 's nachts! Nu klinkt het net alsof ik haar trotse moeder ben, maar het gaf me zo'n trots gevoel dat dat dankzij mij was. Ze wilde nooit een luier om als ze ging slapen, en haar ouders deden die altijd stiekem om terwijl ze sliep. Ze liet met alles merken dat ze gewoon wilde leren om niet meer in haar bed te plassen, daaorm vond ik het zo zielig om haar een luir om te doen. Toen heb ik aan de ouders gevraagd of ik haar in plaats van dat, ook gewoon 's avonds mocht wakker maken om een plasje te doen. De ouders hadden daar eigenlijk geen zin in, maar als ik 't deed dan was het goed. Dus dat ging gelijk de eerste nacht goed! En de dagen daarna ook, maar toen was ik er een keer niet en hadden de ouders geen zin om het te doen, dus toen had ze in haar bed geplast. Maar je zag haar helemaal veranderen en ze was zo trots dat ze niet meer in bed plaste, dat we er mee door gingen, en nu plast ze zelfs niet meer in bed als we haar laten slapen.

Maargoed, nu genoeg gepraat over kinderen. Verder hebben we ook al zoveel leuke dingen gedaan met de andere au pairs, ik zal wat dingen noemen.

Te beginnen bij het laatste en misschien wel het leukste: Ik heb samen met Puck, Ellen, Renske, Marly (Zuid-Afrika) en Pia (Duitsland) te voet de Eiffeltoren beklommen en daarna hebben we geschaatst óp de Eiffeltoren. Het was echt zo bijzonder! En toen werd het donker dus stonden we in een knipperende Eiffeltoren, heel gaaf was het.

Ook spreken we graag 's avonds af, dan gaan we vaak naar le piano vache (5e arrondisement, naast het pantheon) of naar montmartre, daar kom ik heel graag, de sfeer is er fijn, de mensen zijn gezellig en niet zo gestrest als bijvoorbeeld in het 9e arrondisement, bij de opéra. daar werken allemaal serieuze zakenmensen die haas geen tijd hebben voor de gezelligheid die in montmartre te vinden is.



Ik heb laatst bij Gilbert Jeune (een soort pippo's, bruna, arends, action- combinatie) een kaart van parijs gekocht en daar ben ik nu alles waar ik kom, geweest ben en nog naartoe ga op aan het aankruisen. Bij de speciale plaatsen zet ik getallen neer en daar schrijf ik dan een stukje over met een foto erbij. Als ik terugkom zal ik jullie de kaart laten zien.

Laatst ben ik samen met Renske en Puck in Disneyland Paris geweest, het was echt super leuk! De laatste keer dat ik er was, ongeveer 10 jaar geleden, leek alles veel groter, dus dat was een beetje een desillusie, maar alsnog heel erg leuk! We zijn in alle achtbanen geweest, heb mijn grenzen weer verlegd! haha

Verder ben ik laatst met Puck, Wendy (inmiddels naar huis), Suzanna en Renske uiteten geweest in Chartier, een supergezellig restaurant waar de ober de bestellingen op 't tafelkleed schrijft. Maargoed, daar heb ik dus voor het slakken geproefd! Het smaakte raar maar niet perse vies.



Dit was het voor nu, ik zal voortaan proberen weer wat meer te bloggen.

Een gros bisou, en voor sommigen, tot snel!

X