Chers gens,

Dit zal mijn laatste blog zijn, hier in Parijs geschreven. 313 dagen zijn er voorbij gegaan. Wat is er allemaal gebeurd het afgelopen jaar? Wat is er veranderd, ben ik veranderd? Een laatste terugblik op dit jaar om te vertellen wat ik hier zoal heb meegemaakt.

September 2011
Deze maand en de twee maanden die hierop volgden zijn de heftigste drie maanden van mijn avontuur in Parijs geweest. Zo zonder zorgen, heimwee en angst voor het onbekende begon ik mijn reis. Gelijk vanaf dag één leek het alsof ik in een andere wereld was beland, de mensen die tegen me praatten snapte ik niet, de Franse gewoontes waren anders en ik had vooral veel moeite met de manier waarop er werd omgegaan met de mensen die geen vloeiend Frans spraken. Ik voelde me een allochtoon, een niet geaccepteerde inwoner van Frankrijk die niet serieus werd genomen door het gebrek aan kennis van de Franse taal. Daar moet meteen verandering in komen dacht ik zo. Gelukkig heb ik de 3^e dag van mijn verblijf in Parijs al een hele groep Nederlandse au pairs ontmoet die allemaal in hetzelfde ‘schuitje'zaten. Geen van de meisjes sprak al vloeiend Frans, op Puck na, want die was er al een half jaar eerder. Dat al deze meisjes ook de taal vrijwel helemaal moesten leren en ook allemaal hun veilige ‘thuisbasis' hadden verlaten gaf me een gerust gevoel en hierdoor konden we op sommige momenten heel goed met elkaar over de au pair problemen praten, want we hadden er allemaal wel eens geen zin meer in.

Oktober 2011
Begin oktober begon ik Franse lessen te volgen aan ‘Institut Paris Langue'. Op school ontmoette ik andere au pairs, we hadden een klein, maar gezellig klasje. Samen met Lisa Straube (Duits), Karina Luna, Daniela Bakero, Cristina Espinoza Tapia en Monica Sanchez Lara (Mexicaans) Heb ik drie hele gezellige maanden aan het ‘Institut' gehad. In deze eerste maanden hebben de andere Nederlandse au pairs en ik de meeste culturele dingen maar gelijk gedaan, zodat we dat in ieder geval hadden gehad. Ik was al een paar keer eerder naar Parijs geweest, maar er waren ook meisjes bij voor wie het de eerste keer was. Dus de Eiffeltoren, het Louvre, Hotel de Ville, de Notre Dame, Tour Montparnasse, de Arc de Triomph en ga zo nog maar even door, we hebben het allemaal gezien! Na dit gehad te hebben, zijn we begonnen aan het verkennen van Parijs door de ogen van échte Parisiennes, want dat wilden we allemaal stiekem ook wel een beetje worden. We gingen café's zoeken, club's en ander vermaak voor de avond. Steeds meer leuke ‘toeristenloze' plekken werden ontdekt. En we voelden ons op en top Frans. Het feit dat iedereen in de café's ons stug in het Engels bleef aanspreken namen we dan vaak maar voor lief. Maar na een tijdje begon dat heel irritant te worden en praatten wij stug in het Frans terug. Achteraf gezien was het juist heel positief, want legden de Fransen uit, zij vonden het beschamend dat ze alleen maar frans konden spreken en wilde op deze manier graag hun Engels verbeteren. Wij zagen het in die tijd alleen als een afwijzing, maar dat sloeg nergens op achteraf gezien.


November 2011
In deze maand ging het allemaal steeds beter, ons Frans werd beter, de heimwee naar huis werd minder en we voelden ons al helemaal ingeburgerd. Hier ging ik met Puck, Ellen en Renske mijn goede au pair vriendinnen, naar Touques, Normandië. Het was één groot feest, voor het eerst in ruim twee maanden reden we met het schattige cabriootje van Puck Parijs uit. Wat een verademing was dat. We zagen eindelijk iets anders dan uitlaatgassen, auto's auto's en meer auto's &bussen, overal mensen, drukte, toeristen, het geflits van camera's rondom de hotspots van Parijs. Het was fantastisch. Alles wat er was waren de meeuwen, de zee, de rustige inwoners van touques, deauville en trouville en wij.


December 2011
Dit was ook een bijzondere maand, in deze maand ging ik voor het eerst na bijna vier maanden even naar huis. Het was zó fijn om iedereen weer te zien. In deze maand ben ik ook met Renske en Puck naar Disneyland geweest, dat was heel erg leuk. We hebben geschaatst op de Eiffeltoren wat ook echt een leuke ervaring was. Aan het einde van december, vlak voor Kerst, ging ik samen met Puck, Neeltje en Ellen naar Nederland. Helaas zat het au pair jaar er voor Puck alweer op, dus die kwam niet meer terug naar Parijs.


Januari 2012
Ik ben eindelijk écht van mijn heimwee af. Het heeft zo'n drie maanden geduurd, maar na de kerstvakantie voelde ik me helemaal thuis hier in Parijs. In deze maand is er veel geschaatst, hebben we Chinees Nieuwjaar gevierd en hebben we ons gewaagd aan de Franse winteruitverkoop! Om 07:00 uur stond ik samen met Renske voor de ingang van Galeries La Fayette.


Februari en Maart 2012
Met de au pairs naar Versailles geweest, dit keer was ons doel: Le petit trianon. Het stulpje van Marie-Antoinette vanbinnen bekijken. Eerlijk gezegd vond ik haar huis stukken mooier en meer op een leefbare ruimte lijken dan het ordinaire, kitscherige, massale blok goud dat het château de Versailles heet. 25 februari ben ik met de trein voor de 2^e keer naar Nederland vertrokken. Dit keer om mijn verjaardag te vieren. Het was héél erg leuk om (bijna) iedereen weer te zien. Sommige au pairs wilden hun verjaardag graag in Parijs vieren, maar het leek me juist zo leuk om iedereen na zo'n lange tijd weer bij elkaar te zien en waar kan dat beter dan op een verjaardag. Ook vond ik het super dat Puck en Renske, vriendinnen die ik hier in Parijs heb ontmoet, ook op mijn verjaardag waren. Zo had ik ook nog een beetje Parijs op die dag. Samen met Renske ben ik toen weer met de Thalys naar Parijs gereisd. Na mijn terugkomst heb ik het ook nog twee keer in Parijs gevierd, dat was heel erg leuk, mijn au pair vriendinnetjes en ik hadden afgesproken in een café en toen ik daar aankwam hadden ze de boel versierd en er waren kaarsjes en cadeautjes, dus dat was een leuke verrassing. In de maand maart was het heerlijk weer, we hebben veel gepicknickt die tijd. Achteraf heb ik het idee dat we daar onze zomer al hebben gehad, want verder het jaar in werd het weer flut weer. Aan het eind van maart was Renske jarig, dat hebben we natuurlijk ook uitgebreid gevierd. We zijn toen naar Mix Club Montparnasse geweest, een hele leuke club waar elke donderdag studenten van over de hele wereld uitgaan die allemaal in Parijs studeren aan de Erasmus universiteit.


April 2012
Deze maand stond in Frankrijk in het teken van de verkiezingen. Werd het François Hollande, of toch nog een keer Nicolas Sarkozy, deze laatste wordt hier ‘Sarko' genoemd, of gaat Frankrijk voor rechts en kiezen ze Marie Le Pen. Ik vond het heel bijzonder om te zien hoe betrokken iedereen zich voelt tijdens de verkiezingen. Soms zag je mensen op straat die hun politieke voorbeeld zowat aan het vereren waren. Fanclubs zijn er, optochten, Speeches en plein air. Alles deden deze kandidaten er aan om bij hun kiezers in de smaak te vallen. En dat werd natuurlijk gedaan ten koste van de andere kandidaten. Ze werden vernederd, uitgelachen en onderuit gehaald tijdens deze speeches. Ik ben samen met vriendinnen naar de speech en plein air van Nicolas Sarkozy geweest. Wij en meer dan 100.000 andere mensen stonden te luisteren naar wat hij te zeggen had op place de la concorde. Zo iets groots had ik nog nooit eerder gezien. Ik vond het zó ongelooflijk hoe al deze ‘rive gauche' (mijn kant van de Seine, het oude geld van Parijs) mensen hun bekaktheid en ingetogenheid even lieten voor wat het was en stonden te schreeuwen als een stel gekken. Alles voor hún Sarkozy. Zijn vrienden en familie kwamen ook nog even aan het woord om te vertellen hoe ge-wel-dig hij wel niet was. Het had niets meer te maken met politiek deze bijeenkomst, toen ik dat inzag ben ik dan ook maar weg gegaan. Zó grappig vond ik het dan wel weer toen ‘le moment suprème' daar was en François Hollande werd verkozen tot President. Mijn gastfamilie kon wel janken, de dag van de ceremonie presidentiele, 8 mei, had ik het er over met de oma en het bleek een gevoellig onderwerp voor haar te zijn. Ik zei 'Hollande zal toch ook wel zijn voordelen hebben voor de rechtse Fransen?' Maar de oma zei 'Je m'en fiche!' Het kon haar niets schelen wat deze connard te zeggen had, het was en bleef een linkse rakker volgens haar. Ik kon er wel om lachen. Later die dag, terwijl ik met de oma door de straten van Parijs liep, kwamen we toevallig langs l'Elysee en héél toevallig precies op dat moment vond de presidentiële ceremonie plaats, en zagen we Sarkozy met 't hoofd naar beneden buigend, weggereden worden en gaven zijn ‘fans' hem een laatste applaus.

Verder kwam mijn (au pair) vriendin Puck ook nog gezellig een weekend logeren in april, dat was heel gezellig. Toen zijn we nog met z'n drieën, Renske, Puck en ik de Arc de Triomph op geklommen, want dat hadden we het hele jaar nog niet gedaan.

Donderdag 26 april ging ik met de trein naar Brugge, de 3e en laatste keer naar Nederland voordat ik definitief terug zou komen. Papa en mama stonden daar op een camping en ik kwam 3 dagen gezellig langs. Zaterdagavond ging ik met de trein richting Arnhem om de verjaardag van Suus te vieren en de dagen erna Koninginnenacht en dag. 1 Mei ging ik weer terug emt de trein naar Parijs.

Mei 2012
In mei hebben we Ellens verjaardag gevierd, Ellen is een goeie vriendin van mij geworden hier in Parijs, net als nog wat andere meisjes hier en ik ben er zeker van dat we elkaar ook in Nederland nog veel gaan zien. We zijn naar parc de Sceaux geweest, een héél mooi park in het zuiden van Parijs. Een beetje zoals de tuin van Versailles, maar dan iets kleiner en minder overdreven. Het was die dag heel mooi weer dus daar hebben we lekker liggen zonnen en rondgewandeld. Ook ben ik met Renske en Nina naar een hele leuke club, genaamd: Bizz'Art Club geweest. Wij haalden duidelijk de gemiddelde leeftijd naar beneden toen we binnenkwamen, maar het verschil met deze club in vergelijking met de anderen was dat iedereen hier kwam om te dansen. Niemand in de club werd lastiggevallen, er hing een hele gezellige sfeer en de muziek was top! Ik had ook nog een stille wens, om op de draaimolen van Montmartre te gaan, dus daar ben ik in april samen met Dionne op gegaan! En leuk dat het was, ik kan me nog vaag herinneren dat ik vroeger ook altijd op alle draaimolens wilde op vakantie.

Juni 2012
Sinds deze maand heb ik eindelijk een FIETS! Hoera, een abonnement op de vélib Paris. Dat is een OV-fiets. Ik maak er wekelijks veel gebruik van. Was helemaal vergeten hoe fijn het is om een fiets te hebben. Als je de laatste metro mist, of de bus rijdt net voor je neus weg, pak je gewoon ergens zo'n fiets en probleem opgelost! Renske heeft ook zo'n abonnement en we hebben samen al veel van Parijs gezien tijdens onze fietstochten. De Europese Kampioenschappen voetbal waren ook deze maand! Samen met vriendinnen hebben we opgezocht waar de Nederlands-Franse inwoners van Parijs de wedstrijd gingen kijken. In Corcorans Irish Pub in Montmartre. We hadden genoeg voorbereiding getroffen, oranje shirtjes, jurkjes, hoeden, kettingen, schmink, overal hadden we aan gedacht! In de bus en metro werden we raar aangekeken, maar dat maakte het alleen nog maar grappiger. Sommige Fransen zeiden, hebben jullie Franse vlaggetjes op jullie wangen geschminkt? Frankrijk speelt toch pas maandag? 'Neeee domme koe!' (dachten we dan, we brachten het iets subtieler) Dit is de Nederlandse vlag! 'ooooh' zeiden ze dan. Helaas gingen we na elke wedstrijd enigszins teleurgesteld naar huis, want Nederland was nogal ‘nuls'... Maar in de Corcorans hing zo'n gezellige sfeer en er waren écht bijna alleen maar Nederlanders te vinden in het café. Na weer een van onze verloren wedstrijden draaiden ze het nummer ‘Always look on the bride side of life' en dan konden we er met z'n allen weer om lachen en werd er vrolijk verder gegaan met bier drinken! Uit een andere kroeg had ik een paar maanden terug leuke gratis ansichtkaarten meegenomen met halve gezichten erop. In juni ben ik samen met Renske op een verveelde dag een tour door Parijs gaan maken en hebben we rare foto's gemaakt met de kaarten. De foto's zal ik onder dit deel van het verhaal plakken. Na zoveel maanden zijn er hechte vriendschappen ontstaan met de andere au pairs. Eva en Katinka, twee au pairs die al weer naar Nederland vertrokken waren, kwamen voor een week terug en toen hebben we allemaal een gedicht voor iemand geschreven en die op onze reünie/afscheidsavond aan elkaar voorgelezen. Het afscheid komt steeds dichterbij, maar gelukkig gaan de andere au pairs ook terug naar Nederland, dus het wordt geen probleem om elkaar straks in Nederland weer gezellig op te zoeken. 21 Juni, de langste dag van het jaar, het begin van de zomer. ‘Fete de la Musique'. Samen met vriendinnen en vrienden van, gingen we naar Montmartre om dit leuke nachtfeest te vieren. Overal op straat stonden bandjes muziek te maken, rock, reggae, jazz, noem het maar op en het stond wel ergens. Een hele gezellige avond hebben we toen gehad. De laatste dagen van deze maand was ik samen met mijn Franse gastfamilie in Caen, Normandië, voor het huwelijk, Let op: Van de zus van Florence, daar de Ex-man van, daar de zus van en daar de zoon van! Haha, Die zoon ging dus trouwen en ik mocht mee als ik dat wilde, om een Frans huwelijk mee te maken. Het was heel leuk om een keer bij te zijn geweest. Verder kende ik er eigenlijk niemand, dat was een beetje ongemakkelijk soms, maar toch hartstikke leuk.






Juli 2012
De laatste maand van mijn verblijf in Parijs. Het afgelopen jaar zijn we echt héél erg vaak naar de bioscoop geweest. Dit deden we omdat het gezellig was, maar ook omdat het heel goed was voor ons Frans. Sommige films waren in het Engels, maar dan hadden ze altijd Franse ondertiteling dus op die manier zag je de Franse spreektaal, hoe de Franse mensen van nú praten. Begin juli ben ik met Renske naar de film ‘Starbuck' geweest. Een hilarische film die zich afspeelt in Québec, het Franstalige gedeelte van Canada. Het gaat over een man die op zijn 20^e naar de spermabank gaat om op die manier geld te verdienen. Jaren later wordt hij geconfronteerd met de 530 kinderen die er zijn geboren m.b.v. zijn zaad. Het is een hele mooie en grappige film, waarin gepraat wordt met een bizar accent. Zeker een aanrader. De afgelopen dagen heb ik zóveel gedaan, ik heb het idee dat ik van elke minuut van de dag moet profiteren, behalve dan vandaag, want ik ben al zo'n beetje de hele ochtend en middag bezig met het schrijven van deze laatste blog à Paris. Het afgelopen weekend heb ik al afscheid genomen van twee vriendinnen. Josan (Zutphen) en Moon (Eindhoven), ook twee au pairs die ik hier in Parijs heb leren kennen. Daarna ben ik met mijn Mexicaanse vriendinnen en hun vrienden uiteten geweest in een Mexicaans restaurant, wat heel gezellig was. Wat ik nog niet heb verteld in mijn blogs, is dat ik hier 5 à 6 maanden geleden een leuke Braziliaanse jongen heb ontmoet. Fernando heet hij. We hebben nu een relatie, hij blijft nog vier maanden in Parijs, om stage te lopen bij Shell. Na deze vier maanden hoop ik natuurlijk dat hij wordt aangenomen bij de marketingafdeling van Shell in Rotterdam, zodat we elkaar vaak kunnen zien. Ik was aan het begin van dit jaar degene die het hardste riep dat het niet slim zou zijn om een relatie aan te gaan met iemand in het buitenland, maar ja, je hebt nou eenmaal niet voor het kiezen op wie je verliefd wordt. Als alles zo goed gaat als het nu gaat hoop ik dat ik hem ergens de komende maanden aan jullie voor kan stellen. Voor nu zal ik even een foto van ons onder dit verhaaltje plakken. Goed, om deze jaarsamenvatting af te sluiten, ik vond het een geweldig jaar, met zijn up's en down's, maar ‘comme même' een geweldig jaar.


Soms denk ik wel eens, wat zou ik ongelooflijk veel gemist hebben als ik niet was gestopt met mijn opleiding, of als ik besloten had om gewoon veilig in Nederland te gaan werken. Het is eigenlijk dankzij mama dat ik heb besloten om als au pair in Parijs te gaan werken, dus mama, heel erg bedankt, dit jaar is de mooiste herinnering die ik tot nu toe in mij leven heb mogen krijgen. In deze samenvatting staat láng niet alles wat ik samen met mijn vriendinnen heb meegemaakt hoor, maar de rest van de verhalen komen in Nederland wel. Verder wil ik iedereen die dit jaar zo benieuwd was hoe het met me ging, en iedereen die op welke manier dan ook iets voor me betekend heeft dit jaar, heel erg bedanken. Het was een pittig jaar, maar een jaar om nooit te vergeten. Merci à tous.

Gros Bisou, Hannah