Gisteravond ben ik gezellig met de andere au pairs naar de McDo geweest en daarna gingen we naar een borrel voor Nederlanders die in Parijs wonen. Dat was heel gezellig. We hebben verder geen andere mensen gesproken ofzo, maar het was heel leuk. Het is sowieso heel fijn om met de au pairs af te spreken, want zij zitten in dezelfde situatie. Als ik het een keer niet leuk heb gehad met de kinderen, kunnen de anderen zich daar helemaal in vinden en dan maken we er een grap over, of we zeuren gewoon even lekker en dan is het weer goed.

Vandaag was weer zo'n vervelende dag. Ik was (mentaal) nog best moe van de vorige keer dat de kinderen vervelend waren, dus vandaag ging ik even lekker de stad in om te winkelen. Om 16:20 uur stond ik bij de school om de kinderen op te halen. Joséphine zag er al best moe uit, ze is 3 jaar en moest tot 16:30 uur naar school, maar dan is ze altijd heel zeurderig. Dus ik had haar eerst opgehaald en daarna wachtten we op Camille en Arthur. Vanaf dat moment, toen we vertrokken waren ze alledrie heel erg vervelend, normaal gesproken is het alleen Joséphine, maar nu dus alledrie.

De kinderen hier in Parijs zijn zó anders dan in Nederland. Hier in Parijs lijkt het of de kinderen de baas zijn thuis. Ze worden behandeld als prinsjes en prinsesjes, de ouders hier hebben zowat allemaal een huishoudster, een au pair of een nanny. En ik heb zelfs al verhalen gehoord van au pairs hier, waar ze alledrie hebben. Dan begrijp je wel hoe de kinderen zo verwend raken, met al die bediening.

Zo is het dus ook bij 'mijn' kinderen. De ouders hebben een huishoudster in dienst, ze heet Janet en ze is 60 jaar. Janet spreekt alleen Spaans en Frans, maar ik begrijp haar goed en ze is heel aardig. De kinderen behandelen haar niet netjes. Janet doet alles voor ze, als Arthur zegt; 'Janet pak je de fanta', dan doet ze dat, Zo gaat het de hele tijd, ik wil een servet, geef me mosterd, geef me ketchup en ze krijgen héél veel zoete dingen en chips.

Maar ze zeggen dus nooit: 'Alsjeblieft en dankjewel'. Ik vind het best zielig voor Janet, maar zij is er al lang aan gewend, ze werkt hier al 14 jaar.

Dus vanaf gisteren ben ik begonnen met de kinderen te corrigeren, als ze iets wilden hebbenzei ik steeds: 'Wat zeg je, wat wil je hebben?' En als ze het dan nog niet zeggen krijgen ze het gewoon niet, want ik heb uitgelegd dat je er sil te plait bij hoort te zeggen.

Over Joséphine kan ik ook nog wel een half uur door praten, maar daar heb ik eigenlijk geen zin in. Ze is een prinsesje, kent geen manieren, schreeuwt om alles, huilt om alles, wil alles van iedereen afpakken. klaar.

Toen ze vandaag uit school kwamen dacht Joséphine grappig te zijn en ging ze Arthur overal bijten. Arthur heeft nu overal wondjes, op zijn buik, op zijn arm en been etc. van de tanden van Joséphine. Maar i.p.v. dat hij heel boos of verdrietig wordt, gaat hij erom lachen, dus nu denkt Joséphine nog steeds dat het grappig was wat ze heeft gedaan.

Maargoed, ik kan echt nog héél lang doorgaan over wat ze de afgelopen dagen allemaal hebben uitgevreten, maar ik wordt er niet vrolijk van en jullie denk ik ook niet. Alsnog heb ik er geen spijt van dat ik dit besluit, om au pair te worden in Parijs, heb genomen. Met de au pairs heb ik het heel erg naar mijn zin, dus dat compenseert de boel een beetje.

Jullie moeten trouwens ook niet denken dat ik hier depressief zit te zijn ofzo, haha het is gewoon fijn als ik niet bij de andere au pairs kan zeuren, om een beetje van me af te schrijven.

Nu nog even iets positiefs: De ouders zijn echt top! Daar kan ik echt goeie gesprekken mee voeren en ze zijn heel leuk. Door de ouders voel ik me wel echt op mijn gemak in het huis en in Parijs.

Bisoubisoubisou xxx